Twee jaar geleden kwam hij op mijn pad. Hij had een stevige burn-out, zijn vrouw was net overleden en fysiek was hij totaal uitgeput. De eerste sessies kon hij eigenlijk alleen huilen, zo moe en ontdaan was hij van alles wat hem op dat moment was overkomen.
Ik zag een bijzonder gevoelige, intelligente en talentvolle man in hem. Hij kon daar zelf geen contact meer mee maken. Hij had alle hoop verloren en was totaal uitgeput. Zijn innerlijke delen buitelden over elkaar heen. De een nog kritischer dan de ander.
Zijn intellectuele delen wilden steeds zekerheid en controle, ook van mij. Deze delen waren lastiger om mee te nemen in het proces. Het vroeg van mij om steeds nieuwsgierig te blijven en de intentie van deze delen te begrijpen. Deze delen wilden door mij gevalideerd worden. Ze vroegen mij om helder te beschrijven welke richting we uitgingen in het proces.
Aanvankelijk vond ik dat moeilijk. Misschien omdat ik de woorden niet helemaal kon vinden. Misschien omdat ik ook wel voelde hoe uitzichtloos de situatie voor hem en zijn delen was. Het vroeg van mij om oprecht bij hem aanwezig te zijn. Deze delen namen geen genoegen met een mooi verhaal, iets wat ik eigenlijk prachtig vind.
Ik kan nu zien dat deze delen een heel belangrijke plaats innemen in zijn innerlijke familie. Deze delen hebben hem doen overleven in een situatie waarin hij anders totaal de weg zou zijn kwijtgeraakt.
Het effect van onze sessies was lange tijd niet ervaarbaar. Misschien ging zijn situatie eerder achteruit dan vooruit. Dat heeft mij diep geraakt. Ik vond het echt heel naar voor hem om hem zo te zien lijden. Om zijn eenzaamheid toe te laten en om me in zijn situatie te verplaatsen. Tot overmaat van ramp kreeg hij naast zijn burn-out een hernia. Met heel veel pijn in zijn rug, kon hij op een gegeven moment niets anders meer dan liggen op de bank. De dagen werden oneindig lang en de verveling sloeg toe. Dit maakte het beeld over zichzelf slechter en zijn twijfel dat er ooit verandering zou komen in zijn situatie groter.
Ik bleef zijn prachtige, pure essentie zien. Hij is een buitengewoon liefdevolle man die echt het allerbeste met alles en iedereen voor heeft, behalve met zichzelf. Dit raakt me diep. Ik herken het ook omdat ik mezelf ook zo lange tijd heb gehaat of op z’n minst mijn kwaliteiten niet heb gezien, terwijl ik dat in anderen wel kon zien.
Inmiddels heeft mijn cliënt een operatie ondergaan, is hij weer aan het werk en is hij onlangs op vakantie geweest naar een warm land. Het van huis zijn en het weer aan het werk zijn doet hem goed. Zijn aandacht kan een andere kant op en dat maakt ruimte om dingen anders te zien. Wat ik mooi vind is dat het ook de deur opent naar gezonde zelfliefde. Hij krijgt weer contact met zijn essentie en zijn kwaliteiten. Hij ervaart zijn kracht, zijn nieuwsgierigheid, zijn wens om dingen te begrijpen. Hij ontdekt hoe makkelijk hij contact maakt met andere mensen en hoe groot zijn hart voor dieren is.
Onlangs schreef hij in een berichtje aan mij: “Jouw begeleiding is voor mij bijzonder omdat jij blijft, waar anderen allang vertrokken zijn. Dat is nieuw en wennen en ook fijn. Je helpt mij om zicht te krijgen op mijn traumatisch verleden, daar waar ik eigenlijk niet veel zicht op heb. Maar er is een derde element dat voor mij belangrijk is. Jij helpt mij ook om meer zicht te krijgen hoe je dingen kunt doen in het dagelijkse leven. Dat is iets wat ik van huis uit niet heb meegekregen en dat voor mij juist heel helpend is”.
Ik maak een diepe buiging voor hem want ik weet diep van binnen hoe lastig het is om de innerlijke criticus mee te nemen naar een plek waar hij jouw goedheid gaat zien. Die ommekeer is hij aan het maken. Met vallen en opstaan. Ik ben dankbaar dat ik naast hem mag staan en hem in dit proces mag begeleiden. Het is het liefste wat ik doe. Het voelt voor mij als iemand de route naar huis aanwijzen. Ik wijs naar wie iemand van nature altijd al was.
